Het is zondag avond\u00a0 7 uur en ik – hallo ik ben Gijs overigens – ik zit thuis op de bank. Niet met een bord nasi goreng, maar met een boek op schoot.<\/p>\n
In het eerste hoofdstuk lees ik: \u201cde voorhoedespelers vallen aan met het enthousiasme van soldaten bij de aanvang van een frisse, vrolijke oorlog. De verdediging van de tegenstander vormt\u00a0 een bijna\u00a0 onneembare loopgraaf rond de zestien, er lijkt geen doorkomen aan.<\/p>\n
Plotseling belandt de bal bij toeval voor de voeten van Prinzip. Die dekselse Servische spits is als een sluipmoordenaar\u00a0 door de Oostenrijkse verdediging geglipt. Hij aarzelt geen moment en jaagt de bal als een kogel in de bovenhoek!\u201d.<\/p>\n
Het hysterische commentaar bij de herhaling van de passage luidt: \u201cJa beste lezers, wie had dat gedacht? Het onverslaanbaar geachte Oostenrijkse elftal staat nu al op achterstand.\u00a0 Een mokerslag werkelijk, die laatste zin, het belooft een spannend boek te worden\u201d.<\/p>\n
![\"Prent](\"https:\/\/historischcafe.nl\/wordpress\/wp-content\/uploads\/Prent-December-2-212x300.jpg\")
<\/p>\n
Nee h\u00e8\u2026 heb ik me ge\u00efnstalleerd om twee keer drie kwartier lekker te lezen, met tussendoor 5 minuten pauze om even te plassen en een nieuw pilsje uit de koelkast te pakken, krijg ik dit! Ge\u00ebrgerd leg ik het boek meteen weg: ik heb geen zin in dit soort taal-experimenten. Ik verwacht een geschiedenis over de Eerste Wereldoorlog, maar niet een versie waarin die oorlog wordt weergegeven als een soort wereldkampioenschap voetbal.<\/p>\n
En met voetbal heb ik het ondertussen helemaal gehad: de teleurstelling over de uitschakeling van Oranje voor het EK van volgende zomer is bij mij nog groter dan de verloren WK-finale van 1974. En dat was voor mij al een diep traumatische ervaring, kan ik jullie verzekeren.<\/p>\n
Ik wil er even over praten.<\/p>\n
Ik was toen net 10 jaar oud, en we waren op vakantie in Callantsoog. Ik voetbalde elke dag met twee kleine Duitse badgastjes, Hansi \u00a0und<\/i> Peter geheten. Van hen leerde ik mijn eerste Duitse woordjes: toor<\/i> en der-bal-is<\/i>–aus<\/i>. \u00a0Vriendjes.<\/p>\n
Ons gezin bekeek de finale bij opa en oma thuis in het naburige Schoorl.\u00a0 \u201cWaarom laten jullie die jongen toch naar die wedstrijd kijken, jullie zien toch hoe erg hij het vindt?\u201d \u00a0vroeg oma.\u00a0 Ze had gezien dat ik tijdens de noodlottige 2e<\/sup> helft steeds ongelukkiger werd, vooral nadat Gerd Mueller de Duitsers op voorsprong had gebracht.<\/p>\n \u201cZijn bijnaam is niet voor niets der Bomber<\/i> \u201c sprak tv-commentator \u00a0Herman Kuiphof verderop in de wedstrijd. Moest-ie zo nodig weer een van zijn weetjes kwijt; had-ie dat maar niet gedaan. \u00a0\u201cDe bommenwerper\u201d, \u00a0vertaalde opa met gebroken stem en er sprongen tranen in zijn ogen. Iets had hem diep geraakt; hij is er nooit meer bovenop gekomen.<\/p>\n Teruggekomen in het vakantiepark zag ik de vader van Hansi und Peter dansen en springen met een krant in zijn H\u00e4nde-hoch<\/i>. \u00a0\u201cDeutschland ist Weltmeister!!!<\/i><\/b>\u201d, stond er met koeienletters.<\/p>\n \u201cWat betekent dat pa? \u201c \u201cDuitsland\u00a0 is wereldkampioen, jongen\u201d. \u00a0Weer een paar Duitse woorden geleerd. Woorden die ik nog vaker in mijn leven zou horen en lezen.\u00a0 Woorden waar ik toen nog niet de diepere betekenis van begreep. Woorden die verwijzen naar \u00e9\u00e9n van de ijzeren wetten van de voetbalgeschiedenis: Duitsland wordt altijd wereldkampioen, en wij nooit.<\/p>\n \u201cHoe kunnen ze bij de Duitse krant al weten dat ze wereldkampioen zouden worden?\u201d vroeg ik wantrouwig. \u201cZijn we in de maling genomen of zo? \u201c. \u00a0Pa zei: \u201cTsja, het blijven wel Duitsers h\u00e8, in de Tweede Wereldoorlog kon je zo ook al niet vertrouwen, jongen\u201d.<\/p>\n \u201cVoetbal is oorlog\u201d, had bondscoach Michels gezegd, en mijn jonge hersenen begonnen te\u00a0 begrijpen dat er bij oorlog altijd stoute Duitsers betrokken zijn. \u00a0De prille vriendschap met Hansi und Peter kon niet stand houden, met de vijand collaboreer je niet \u2013 naast wat Duitse woorden kende ik inmiddels ook wat moeilijke Nederlandse woorden. Die vakantie werd er niet meer gevoetbald.<\/p>\n Het is woensdagavond 8 uur en ik ben net als andere sporthaters naar het Historisch Caf\u00e9 gekomen. Voor ons geen Champions League vanavond! \u00a0Maar wat staat er op het programma? \u00a0Sportgeschiedenis! \u00a0Gepresenteerd door adspirant redactielid Joppe. Hij moet nog leren dat dit echt niet de bedoeling is. De sportloze woensdagavond is heilig!<\/p>\n Het andere onderwerp dan: oorlogsenthousiasme v\u00f3\u00f3r en tijdens de Eerste Wereldoorlog. Dat klinkt beter. Wat? De gast heet Kieft? \u00a0\u201cHij heet Ewout Kieft Gijs, en niet Willem, hij is niet de ex-voetballer\u201d. Men probeert mij gerust te stellen.\u00a0 Tevergeefs: ik voel me verraden. Niet re\u00ebel, maar toch. En mij schieten de woorden van Herman Kuiphof te binnen die hij sprak na de goal van Gerd de<\/i> bommenwerper <\/i>Mueller: \u201cZijn we er t\u00f3ch weer \u00a0ingetuind!\u201d<\/p>\n Houdt die verdomde finale dan nooit op?<\/p>\n Uitgesproken tijdens het Historisch Caf\u00e9 van 9 december 2015<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Sportgeschiedenis door Gijs Sevenhuijsen Het is zondag avond\u00a0 7 uur en ik – hallo ik ben Gijs overigens – ik zit thuis op de bank. Niet met een bord nasi goreng, maar met een boek op schoot. In het eerste hoofdstuk lees ik: \u201cde voorhoedespelers vallen aan met het enthousiasme van soldaten bij de aanvang … <\/p>\n